بررسي روند توسعه اقتصادي و صنعتي در كشورهاي پيشرفته جهان، نمايانگر جايگاه صنايع استراتژيك به ويژه صنايع تجهيزات كارخانه‌اي و ماشين‌سازي مي‌باشد.
وجود اين گونه صنايع پيچيده و بزرگ در كشورهاي صنعتي عملاً به اين كشورها نقش انحصاري جهت هدايت و كنترل فرآيند صنعتي شدن ساير كشورها را داده است.
كشور ايران به عنوان يك كشور در حال توسعه جهت كاهش وابستگي به واردات ماشين‌آلات و تجهيزات مورد نياز كارخانه‌هاي جديد از دهه پنجاه شمسي انديشه ساخت يك مجتمع ساخت تجهيزات سنگين كارخانه‌اي را در دستور كار خود قرار داد.
طرح ايجاد كارخانه ريخته گري و آهنگري قطعات سنگين ، يكي از طرحهاي عمراني ، ملي و مهم برنامه پنجساله اول و دوم توسعه اقتصادي ، اجتماعي و فرهنگي كشور مي باشد . اين طرح خود در بر گيرنده بخشي از اهداف طرحي است كه مطالعات آن از سال 1354 ، تحت عنوان بنياد صنعتي اسفراين شروع شده بود و به دليل نياز به بودجه عظيم ارزي در مرحله مطالعات اوليه متوقف گرديد.
اين طرح پس از پايان جنگ تحميلي در سال 1367 ، بنا به درخواست 37 تن از نمايندگان استان خراسان در مجلس شوراي اسلامي بدليل نقش حياتي صنعت ريخته گري و آهنگري قطعات سنگين در توسعه صنعتي و اهميت كاربرد محصولات منحصر بفرد پيش بيني شده براي طرح، مورد بررسي مجدد قرار گرفت و در سال 1369 با اعتباري بالغ بر 51 ميليارد ريال ( 30 ميليار ريال بعلاوه 300 ميليون دلار ) به تصويب رسيد. همچنين بر طبق مصوبه مورخ 10/10/1369 شوراي اقتصاد ، محل اجراي طرح شهر اسفراين تعيين گرديد.
طرح ‌ايجاد ‌كارخانه ‌ريخته‌گري ‌و ‌آهنگري قطعات ‌سنگين به شماره طبقه‌بندي 40406308 ‌كه دستگاه ‌اجرائي آن وزارت ‌صنايع ‌سنگين وقت بود ‌ ‌داراي سه واحد با هدف ‌توليد:
  واحد ‌توليد ‌شمشهاي ‌فولادي شامل:

قسمت ذوب و ‌شمش‌ريزي به ‌ظرفيت سالانه 75.000 تن.

قسمت ‌آهنگري باز و بسته به ‌ظرفيت سالانه 90.000تن.

واحد ‌ريخته‌گري قطعات ‌فولادي به ‌ظرفيت سالانه 20.000تن.

واحد ‌ريخته‌گري قطعات ‌چدني به ‌ظرفيت سالانه 13.500 تن.